Szlaki turystyczne powiatu garwolińskiego
Projekt powstał dzięki staraniom Stowarzyszenia Rozwoju Gmin i Miast Powiatu Garwolińskiego "Wspólnota Powiatowa"
E-mail: wspolnypowiat@interia.pl, tel./fax: 025 682 15 85
WWW.GARWOSZLAKI.PL WWW.WSPOLNOTA.GARWOLIN.PL
garwoszlaki.pl
GÓRZNO
Górzno jest siedzibą Urzędu Gminy składającej się z 25 sołectw, obejmujących 90,84 km2, zamieszkiwanych przez 6110 osób.
Pierwsza pisemna wzmianka o Górznie pochodzi z 1325 r. Jednak osadnictwo w tej miejscowości jest dużo starsze. Świadczy o tym grodzisko otoczone podwójnym wałem obronnym, położone na prawym brzegu Czarnej Okszy. W średniowieczu Górzno było wsią szlachecką. W końcu XV w. podzielono je na dwie części: Górzno Niższe (Dolne) i Górzno Wyższe (Górne). Górzno Niższe (Dolne) dziedziczył miejscowy ród szlachecki herbu Ogończyk. To z tego rodu wywodził się m.in. Powała z Taczowa, bohater powieści „Krzyżacy”. Gorzeńscy założyli wokół swojej posiadłości nowe wsie: Reducin, Kobylą Wolę, Mierżączkę i Łąki. Górzno Wyższe (Górne) należało do rodu Kośmierzowskich herbu Gryf. M. Kośmierzowskiemu miejscowość zawdzięcza fundację parafii (1485 r.). Na przełomie XV i XVI w. nowym dziedzicem tej części stał się J. Ciołek.
Najcenniejszym zabytkiem Górzna jest barokowy kościół pw. św. Jana Chrzciciela z 1787 r. z okazałą, dwuwieżową fasadą. Świątynia została rozbudowana w latach 1919–1920, powstały wtedy prezbiterium i transept. Kościół jest trzynawowy. Posiada sklepienia żaglaste. W ścianach znajdują się arkadowe wnęki. Ołtarz boczny i tabernakulum pochodzą z XVIII w. Jedną chrzcielnicę wykonano w XVI w., a drugą, będącą darem K. Sułowskiego, w XVII w. Darem rodu Gorzeńskich jest monstrancja z 1604 r. W kościele znajdują się epitafia: P. Paliszewskiego, sędziego pokoju zmarłego w 1827 r., I. Żebrowskiego – sędziego pokoju zmarłego w 1849 r., K. Wilkońskiego zmarłego w 1851 r., L. Wilkońskiej oraz A.O. Pniewskiego z poł. XIX w. Na miejscowym cmentarzu znajduje się nagrobek I. Żebrowskiego oraz grób rodzinny Wilkońskich.
W miejscowości zachował się również dwór z przełomu XVII i XVIII w. Dziś, w wyniku wielu rekonstrukcji, jest to budowla bezstylowa. Na zachód od dworu stoi neogotycki pawilon z 1840 r. Z przydworskich zabudowań gospodarczych zachował się drewniany spichlerz z XVIII w., z arkadowymi galeriami, który został częściowo zrekonstruowany w 1959 r.
