Szlaki turystyczne powiatu garwolińskiego

praktyczne porady

---

DLA ROWERZYSTY

---

 

OZNAKOWANIE TRAS ROWEROWYCH

Trasy rowerowe powiatu garwolińskiego oznakowane są za pomocą, malowanych na drzewach lub umieszczanych na tabliczkach, znaków z symbolem roweru na białym tle.

Znak początku szlaku ma pod symbolem rowerka kropkę w kolorze odpowiadającym kolorowi danej trasy.
Zastosowano pięć kolorów (czerwony, niebieski, zielony, żółty i czarny). Kolory nie informują o stopniu trudności trasy. 

Znak szlaku z umieszczonym pod symbolem roweru prostokątem oznacza, że należy jechać prosto.

Jeśli pod symbolem roweru znajduje się strzałka to należy za znakiem skręcić w kierunku jaki wskazuje grot.
Poza znakami podstawowymi na trasach umieszczono również kierunkowskazy, tablice ze schematami wszystkich szlaków, a w większych miejscowościach szczegółowe mapy.

OZNAKOWANIE TRAS ROWEROWYCH

Trasy rowerowe powiatu garwolińskiego oznakowane są za pomocą, malowanych na drzewach lub umieszczanych na tabliczkach, znaków z symbolem roweru na białym tle.

Znak początku szlaku ma pod symbolem rowerka kropkę w kolorze odpowiadającym kolorowi danej trasy.
Zastosowano pięć kolorów (czerwony, niebieski, zielony, żółty i czarny). Kolory nie informują o stopniu trudności trasy. 

Znak szlaku z umieszczonym pod symbolem roweru prostokątem oznacza, że należy jechać prosto.

Jeśli pod symbolem roweru znajduje się strzałka to należy za znakiem skręcić w kierunku jaki wskazuje grot.
Poza znakami podstawowymi na trasach umieszczono również kierunkowskazy, tablice ze schematami wszystkich szlaków, a w większych miejscowościach szczegółowe mapy.

ROWER

Nie ważne jaki rodzaj roweru wybierzemy. Najważniejsze, by przed wyruszeniem sprawdzić, czy jest on sprawny. Dotyczy to przede wszystkim hamulców, opon, przerzutek i świateł.

Należy pamiętać, że zgodnie z przepisami każdy rower powinien być wyposażony w działające światła (przednie białe, tylne czerwone) i sprawny dzwonek.

Rower dopasowujemy do wzrostu użytkownika. W przypadku rowerów turystycznych najważniejsze jest, aby siedząc na siodełku w czasie pedałowania jedna noga była wyprostowana. Zwiększa to efektywność jej pracy.

Posiadanie błotnika jest o tyle istotne, że w czasie deszczu lub jazdy po błocie, chroni rowerzystę przed ochlapaniem.
Dodatkowo warto zamontować uchwyt na bidon.

UBRANIE

Do jazdy na rowerze odpowiednie są wszystkie stroje, z wyjątkiem tych, które mogą wkręcić się między zębatki. Jeśli jednak przygotowujemy się do dłuższej wycieczki warto zadbać o swój komfort. Zapewnią nam go przede wszystkim specjalne spodenki z miękką wkładką, zapobiegającą obtarciom i odparzeniom. Warto również zainwestować w koszulkę „oddychającą”. Ochronę dla rąk stanowią rękawiczki w odpowiednim rozmiarze. W czasie deszczu, jeśli posiadają odpowiedni spód, zapobiegają ślizganiu się dłoni po kierownicy.
Obuwie rowerowe powinno mieć sztywną podeszwę. Bardzo wygodne są również buty z zapięciami SPD, z których można korzystać tylko w zestawie ze specjalnym typem pedałów.

W stroju rowerzysty nie może zabraknąć kasku i okularów.

Elementem zwiększającym widoczność rowerzysty na drodze jest kamizelka odblaskowa.

W chłodniejsze dni należy zabrać ze sobą polar, kurtkę od wiatru i kurtkę od deszczu z przedłużonym tyłem, który zapobiega ochlapaniu pleców.

BAGAŻ

Bagaż, który zamierzamy zabrać ze sobą, najlepiej umieścić na bagażniku, ale w taki sposób, żeby jego ciężar był rozłożony równomiernie, bo tylko wtedy nie utrudnia manewrów. Najlepiej nadają się do tego specjalne sakwy. Istnieją sakwy, które można umieścić na kierownicy, pod ramą, przy siodełku lub na bagażniku.

Nie należy wozić bagażu w plecaku umieszczonym na plecach. Stanowi to dodatkowe obciążenie dla kręgosłupa i powoduje szybsze pocenie pleców.

Na wycieczkę należy zabrać: mapę, kompas, zapakowany w foliową torebkę dokument tożsamości, telefon komórkowy z wpisaną grupą krwi, wysokoenergetyczną czekoladę i zestaw naprawczy (klucze, łatki, dętkę, pompkę). W słoneczne dni przyda się krem UV. W te chłodniejsze – bluza i kurtka przeciwdeszczowa.

Bidon wypełniamy wodą, która może się przydać nie tylko do picia, ale i umycia rąk.

KODEKS ROWERZYSTY

• przestrzegaj przepisów Kodeksu Drogowego,
• bądź trzeźwy,
• nie wykonuj gwałtownych, niezrozumiałych dla innych użytkowników drogi, manewrów,
• zawsze odpowiednio wcześniej zacznij sygnalizować jaki manewr chcesz wykonać,
• przed wykonaniem manewru rozejrzyj się czy nie nadjeżdża samochód,
• jeśli jakiś manewr wydaje Ci się za trudny, zejdź z roweru i przeprowadź go przez niebezpieczny odcinek,
• jadąc drogą publiczną trzymaj się prawej krawędzi jezdni,
• zatrzymując się przy drodze, zejdź z pasa ruchu,
• o zmierzchu pamiętaj o odpowiednim oświetleniu roweru,
• noś jaskrawą lub odblaskową odzież,
• zakładaj kask rowerowy.

ORGANIZACJA WYCIECZEK

Przygotowanie wycieczki rowerowej należy rozpocząć od udzielenia odpowiedzi na trzy podstawowe pytania: z kim jedziemy na wycieczkę, dokąd chcemy się wybrać i na jak długo zamierzamy pojechać.

Z kim?
Program imprezy musimy dostosować do możliwości i zainteresowań uczestników. Jeśli organizujemy wycieczkę dla grona znajomych, wiemy jak długie dystanse są w stanie pokonać i jakie atrakcje ich najbardziej ciekawią. Jeśli organizujemy wycieczkę dla nieznanej nam grupy, musimy przyjąć pewne założenia. W zależności od grupy wiekowej i poziomu sprawności nasi rowerzyści będą mieli różne potrzeby i możliwości przemieszczania się. Inaczej będą się zachowywały dzieci, inaczej młodzież i dorośli. Dla najmłodszych musimy przygotować trasy krótkie (do 25 km) z częstymi odpoczynkami, dla młodzieży trasy do 50-70 km, a u dorosłych najważniejsze jest dopasowanie trasy do poziomu ich sprawności (50-110 km).

Dokąd?
Wybór celu podróży determinuje dalsze przygotowania. Jeśli ma być to wycieczka w pobliże miejsca zamieszkania przygotowania nie potrwają długo, jeśli zdecydujemy się jechać w bardziej odległe tereny, na dodatek będzie to nasza pierwsza wyprawa w ten rejon, należy poświęcić jej znacznie więcej czasu. Po pierwsze musimy zgromadzić jak najwięcej wiadomości o danym regionie (m.in. czy są tam szlaki rowerowe, gdzie zlokalizowane są zabytki, które rezerwaty są dostępne do zwiedzania, kiedy czynne są muzea, ile czasu potrzeba na ich zwiedzenie, itd.). Informacje takie znajdziemy w Internecie, w przewodnikach, książkach, albumach, folderach, na ulotkach, w telewizji. W celu lokalizacji wszystkich ciekawych miejsc niezbędna będzie mapa. Do uprawiania turystyki rowerowej wystarcza mapa w skali 1:100000, ale nie zaszkodzi mapa 1:50000 szczególnie, gdy wycieczka odbywać się będzie po terenach leśnych. Na mapie odnajdujemy obiekty, które chcemy obejrzeć i planujemy trasę przejazdu na każdy dzień wyprawy, z uwzględnieniem możliwości naszych rowerzystów. Wskazane jest, żeby miejsca noclegowe były oddalone od siebie o nie więcej niż 40 km.

Na ile dni?
Wiedząc co chcemy zobaczyć i jak długie odcinki możemy dziennie pokonać, wiemy ile czasu potrzeba nam na wyprawę. Jest to moment, w którym powinniśmy jeszcze raz przemyśleć przebieg trasy. Może się okazać, że jest za krótka lub za długa. Warto również zapoznać się z prognozą pogody, bo od warunków termicznych, siły, kierunku wiatru i występowania opadów często zależy to jak wiele kilometrów będziemy w stanie pokonać.

---

DLA PIESZEGO

---

 

OZNAKOWANIE TRAS PIESZYCH

Trasy piesze powiatu garwolińskiego oznakowane są za pomocą znaków malowanych na drzewach. Zastosowano trzy kolory szlaków (niebieski, zielony i żółty). Kolory nie informują o stopniu trudności trasy.

Początek i koniec szlaku wyznacza koło z białą obwódką. Kolor koła odpowiada kolorowi szlaku.

O tym, że należy poruszać się prosto informuje znak podstawowy, czyli prostokąt, którego wewnętrzna część jest namalowana w kolorze szlaku, a zewnętrzne pasy są białe.

Jeśli na drzewie namalowana jest strzałka, przed znakiem należy skręcić w kierunku jaki wskazuje grot.

Jeśli na drzewie namalowany jest znak składający się z dwóch prostokątów oznacza on, że za znakiem należy skręcić w kierunku, który wskazuje górne ramię.

Dodatkowo na szlaku umieszczono tablice, na których znajdują się informacje o odległości jaka dzieli turystę od konkretnej miejscowości i kierunku w jakim należy się poruszać, by do niej dojść.
Poruszając się szlakami pieszymi, po zmianie kierunku należy jak najszybciej odnaleźć znak podstawowy szlaku potwierdzający, że idziemy w dobrą stronę.
Jeśli nad znakiem podstawowym zauważymy biały wykrzyknik oznacza to, że należy dobrze przyglądać się oznakowaniu szlaku, gdyż może nastąpić niespodziewana zmiana kierunku.
Jeśli nie możemy odnaleźć kolejnego znaku szlaku, należy wrócić się do miejsca, w którym widzieliśmy ostatni i na jego podstawie, oraz kierując się tym jak wyglądają znaki prowadzące w przeciwnym kierunku, odnaleźć właściwą drogę.

UBIÓR

Dla turysty pieszego najważniejszą częścią ubioru jest obuwie. Jeśli wybieramy się na krótki spacer wystarczą nam sandały lub nawet klapki. Jeżeli jednak planujemy dłuższą wyprawę, trzeba wybrać obuwie zapewniające stopie odpowiednie podparcie. Na nizinach nie potrzebujemy sztywnych, wysokich butów z grubą podeszwą – takie zostawmy na wyprawy górskie, wystarczą nam buty sportowe. Powinny jednak posiadać choć niewielki protektor, bo w przeciwnym razie nawet niewielkie wzniesienie pokryte mokrymi, jesiennymi liśćmi, będzie dla nas trudne do pokonania. Najważniejsze, żeby nie zabierać butów, które dopiero kupiliśmy. Takie mogą spowodować obtarcia i bardzo utrudnić marsz.

Odzież, którą założymy, powinna zapewniać komfort termiczny i swobodę ruchów. W dużej mierze będzie zależała od pogody. Najbardziej uniwersalny jest strój składający się z kilku warstw i nie ma tu znaczenia czy wybierzemy odzież tradycyjną, czy, wykonaną w nowoczesnych technologiach, odzież termoaktywną.

Zakładamy koszulkę (T-shirt), na nią coś cieplejszego z długim rękawem (polar, bluzę), a na wierzch kurtkę chroniącą przed wiatrem i deszczem.

BAGAŻ

W czasie pieszych wycieczek najefektywniejszym sposobem transportu ekwipunku jest plecak. Dzięki niemu możemy zabrać ze sobą znaczną ilość rzeczy i wciąż mieć wolne ręce. Warto kupić plecak, który będzie miał regulację długości ramion i pas biodrowy. Przydatna jest też duża ilość kieszeni, która umożliwia posegregowanie bagażu i utrzymanie porządku. Ważne jest by na plecach plecaka ułożyć rzeczy miękkie, żeby nic nas nie uwierało. Najcięższe powinny trafić na sam dół, a na wierzchu powinny znaleźć się te, z których zamierzamy często korzystać.

ORGANIZACJA WYCIECZEK

Przygotowanie wycieczki pieszej będzie różniło się w zależności od tego z kim i na jak długo zamierzmy wyruszyć.

Z kim?
W zależności od wieku i sprawności uczestników wycieczki trasa, którą wybierzemy, będzie miała różną długość. Należy pamiętać, że pieszy idzie średnio z prędkością 4-6 km/h, a przy wchodzeniu pod górę, prędkość ta spada prawie o połowę. Wycieczka dla małych dzieci nie powinna liczyć więcej niż 4 km. Młodzież może pokonać pieszo ok. 20 km. Doświadczeni turyści mogą przejść w ciągu dnia do 40 km.

Dokąd?
Planując trasę wycieczki pieszej musimy zadecydować jakie jest miejsce docelowe. Możemy wybrać trasę w formie pętli, która zaprowadzi nas do miejsca rozpoczęcia podróży. Możemy również maszerować do zupełnie innego punktu.
Warto zapoznać się z mapą terenu, po którym będziemy chodzić. Najbardziej odpowiednie są do tego mapy topograficzne w skali 1:50000. 

---

DLA KAJAKARZA

---

 

OZNAKOWANIE SZLAKU KAJAKOWEGO

Szlak kajakowy Wilgi oznakowany jest za pomocą tablic umieszczonych na brzegach rzeki.

Ustawiono znaki informujące o miejscach, w których najlepiej zwodować kajak. Są to niebieskie kwadraty. W dolnej części mają trzy białe fale, a w górnej strzałkę skierowaną w dół. 

W trakcie spływu ważne jest jak daleko znajdujemy się od miejsca docelowego. Pomagają w tym znaki kilometrażowe, informujące o ilości kilometrów dzielących nas od końca szlaku. Mają one formę niebieskiego prostokąta. W jego górnej części umieszczony jest symbol kajakarza na białym tle, a w dolnej – kilometry.

Na szlaku rozmieszczono znaki informujące o miejscach odpowiednich do zorganizowania postoju. Są to niebieskie tablice z symbolem namiotu w górnej części i nazwą miejscowości w dolnej.

Dzięki znakom wiadomo również, do którego brzegu rzeki dobić, by móc bezpiecznie wyjść na brzeg. Informuje o tym grot białej strzałki umieszczonej nad trzema falami. Całość znaku ma niebieskie tło.

O niebezpiecznych miejscach na szlaku informuje znak w kształcie trójkąta z czerwoną obwódką i czarnym wykrzyknikiem po środku.

Znak w kształcie trójkąta z czerwoną obwódką i czarnym znakiem zapytania informuje o przeszkodzie, którą, przy zachowaniu ostrożności i odpowiednim rozpoznaniu, można przepłynąć.

Znak w kształcie trójkąta z czerwoną obwódką i czarnym krzyżem informuje o przeszkodzie, której nie da się pokonać płynąc. Obok niego będzie znajdował się znak wskazujący, do którego brzegu należy dobić kajakiem. Tam należy kajak wyciągnąć na brzeg i za przeszkodą ponownie zwodować.

SPRZĘT

Aby uprawiać turystykę kajakową niezbędne są kajak, wiosła i kamizelka asekuracyjna. Przygotowując się do spływu należy zaopatrzyć się w te trzy rzeczy i sprawdzić ich stan techniczny. Kajak nie może być przetarty ani posiadać dziur. Na dziobie należy przymocować linkę, która ułatwi dobijanie do brzegu. Wiosła muszą być w miarę lekkie. Jeśli na końcach nie ma krążków zabezpieczających przed ściekaniem wody, warto zawiązać kawałki sznurków. Na kamizelce asekuracyjnej trzeba sprawdzić datę ostatniej kontroli, informację o ateście i co ważne należy założyć kamizelkę odpowiednią do wagi użytkownika.

UBRANIE

Wybierając się na spływ kajakowy należy wziąć pod uwagę możliwość przemoczenia odzieży. Dlatego najlepiej ubrać się w rzeczy, które można łatwo wyżąć i które szybko schną. Nie można zapomnieć o zapasowym komplecie odzieży.
W związku z tym, że na wodzie jest zazwyczaj chłodniej niż na lądzie, warto zabrać ciepłą bluzę lub polar. 
Najlepszym obuwiem, poza specjalistycznym, są sandały. Trzymają się nogi, w razie zamoczenia można je szybko wysuszyć, a kiedy ubrudzą się piaskiem, łatwo je wypłukać w wodzie.
W słoneczne dni warto zabrać ze sobą kapelusz i okulary przeciwsłoneczne.
Aby uchronić się przed niewygodami plastikowych siedzeń można wziąć ze sobą specjalny krążek, albo nieprzemakalną poduszkę. 
Ręce można uchronić przez odciskami zakładając rękawiczki. Nie pomogą one jednak osobom, które nie posiądą umiejętności prawidłowego trzymania wiosła.

BAGAŻ

Wszystkie rzeczy, które zabieramy na kajak należy zabezpieczyć przed zamoknięciem. Nie można zapakować ich w plecak, bo ten może nie wejść do niewielkiego otworu luku bagażowego. Najprostszym rozwiązaniem jest worek marynarski dodatkowo zapakowany w folię (np. foliowy worek na śmieci). Najcenniejsze rzeczy, takie jak dokumenty, pieniądze, aparat, najlepiej umieścić w jakimś plastikowym, szczelnie zamykanym pojemniku.

KODEKS KAJAKARZA

• nigdy nie pływaj samotnie,
• nigdy nie pływaj nocą,
• nigdy nie pływaj po spożyciu alkoholu,
• nie pływaj w czasie stanów powodziowych,
• nie pływaj w czasie burzy,
• przed wypłynięciem zapoznaj się z trasą (miejscami niebezpiecznymi, miejscami odpowiednimi do odpoczynku),
• planując spływ dopasuj długość odcinków od kondycji i doświadczenia uczestników,
• przed wypłynięciem sprawdź sprzęt,
• zabezpiecz bagaż przed zamoknięciem,
• noś kamizelkę asekuracyjną,
• w miejscach niebezpiecznych zachowaj szczególną ostrożność (przez sztuczne spiętrzenia wody przenieś kajak brzegiem),
• zwracaj uwagę na innych korzystających z rzeki.

Więcej porad dla kajakarzy znajduje się na stronie: kajak.org.pl

PORUSZANIE SIĘ PO DROGACH PUBLICZNYCH

Zasady poruszania się po drogach publicznych dotyczą przede wszystkim turystów pieszych i rowerowych. Kajakarze z drogami będą mieli do czynienia wyłącznie w czasie dojazdu do miejsca wodowania lub wyciągania z wody kajaków.

Pieszy poruszający się po drogach, powinien korzystać z chodnika. Jeśli go nie ma, zobowiązany jest do chodzenia lewym poboczem drogi i ustępowania miejsca nadjeżdżającym pojazdom. W nocy należy nosić odzież odblaskową. Warto też zabrać ze sobą małą latarkę, która już z daleka będzie ostrzegała kierowców o naszej obecności na drodze.

Rowerzystę korzystającego z dróg publicznych obowiązują te same przepisy (z małymi wyjątkami m.in. nie może korzystać z autostrad i dróg ekspresowych) co kierowców samochodów. Dotyczy to również znaków zakazu wjazdu i zakazu ruchu. 
Rowerzysta zobowiązany jest do poruszania się przy prawej krawędzi jezdni i sygnalizowania każdego manewru, który zamierza wykonać. 
Z chodnika może korzystać jedynie, gdy jedzie z dzieckiem, które nie ukończyło 10 roku życia lub dozwolona prędkość na drodze, którą miałby jechać, jest wyższa niż 60 km/h a szerokość chodnika większa niż 2 m. Kiedy poruszamy się chodnikiem powinniśmy jechać wolno i ustępować miejsca pieszym.

Nie wolno przejeżdżać przez przejścia dla pieszych. Korzystając z nich należy zejść z roweru i przeprowadzić go na drugą stronę ulicy.
Kierującemu rowerem zabrania się jazdy obok drugiego rowerzysty, jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach, czepiania się pojazdów.

Jadąc grupą należy pamiętać, że w jednej kolumnie nie może poruszać się więcej niż 15 rowerów, a od kolejnej powinna dzielić ją odległość 200 m.

PORUSZANIE SIĘ PO LASACH

Większość lasów powiatu garwolińskiego znajduje się pod opieką Nadleśnictwa Garwolin. Są to lasy, do których wstęp ma każdy z nas. Aby zachować kompleks leśny dla kolejnych pokoleń, wypracowano szereg zasad, których należy przestrzegać w czasie leśnych spacerów.

Zgodnie z Ustawą o lasach z dnia 28 września 1991 r. po kompleksach leśnych piesi i rowerzyści mogą poruszać się bez ograniczeń. Nie dotyczy to jedynie terenów, na których obowiązuje trwały lub okresowy zakaz wstępu.

Stałym zakazem wstępu objęte są lasy stanowiące:

• uprawy leśne do 4 m wysokości,
• powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne,
• ostoje zwierząt,
• źródliska rzek i potoków, obszary zagrożone erozją.

Okresowy zakaz wstępu do lasu związany jest z:

• uszkodzeniem drzewostanu lub degradacją runa leśnego,
• występowaniem dużego zagrożenia pożarowego,
• prowadzeniem zabieg&ów gospodarczych związanych z hodowlą, ochroną lasu lub pozyskiwaniem drewna.

Do lasu nie mogą wjeżdżać pojazdy silnikowe (także motory i quady), a jazda konna dozwolona jest wyłącznie drogami wyznaczonymi przez nadleśniczego.

Samochód, którym przyjechaliśmy, można zostawić jedynie na specjalnie przygotowanym i oznaczonym parkingu. Zazwyczaj jest on również wyposażony w miejsce do rozpalenia ogniska, ławeczki, stoły i kosze na śmieci.
Jeśli chcielibyśmy zapalić ognisko w innym miejscu, jest to możliwe w odległości nie mniejszej niż 100 m od granicy lasu. W lasach, poza miejscami wyznaczonymi, zabronione jest także biwakowanie.

Jeśli towarzyszy nam pies, nie wolno puszczać go luzem. Musi iść na smyczy. Palacze tytoniu, muszą się powstrzymać od palenia w lesie od 1 marca do 31 października.

W lasach nie wolno wyrzucać śmieci i innych nieczystości. Nie wolno niszczyć ani uszkadzać drzew i krzewów, a także płoszyć, ścigać i zabijać dziko żyjącej zwierzyny.
Karze grzywny podlega niszczenie urządzeń służących do utrzymania zwierząt i ptaków oraz infrastruktury turystycznej.
Zorganizowanie imprezy sportowej lub turystycznej (np. rajdu) wymaga zgody nadleśniczego.

W przypadku zauważenia pożaru, obowiązkiem każdego z nas, jest powiadomienie o nim straży pożarnej.

PORUSZANIE SIĘ PO RZECE

Zgodnie z ustawą Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. każdy z nas ma prawo do korzystania ze śródlądowych powierzchniowych wód publicznych. Ustawa ta nakazuje właścicielom nieruchomości przyległych do rzek i jezior umożliwienie przejścia przez posesję, wzdłuż brzegu rzeki lub jeziora, o szerokości minimum 1,5 m. Dzięki tej ustawie, możemy kajak wyciągnąć na brzeg właściwie w dowolnym miejscu.

Zasady związane z poruszaniem się po wodach śródlądowych reguluje ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej. W związku z tym, że rzeka Wilga, nadaje się jedynie dla kajaków i pontonów, oznakowana jest znakami wodnego szlaku turystycznego, a nie trasy żeglugowej.

Pływając kajakiem nawet po najmniejszych rzekach należy stosować się do kilku zasad. Zakładając, że większość z nas korzysta z kajaków 2-osobowych należy odpowiednio dobrać osady. Najlepiej, żeby w każdej była osoba, która wcześniej pływała na kajaku. Drugą ważną rzeczą jest to, aby odpowiednio zająć miejsca. Osoba cięższa powinna usiąść z tyłu. Dzięki temu kajakiem będzie łatwiej kierować.
Jeśli płyniemy grupą składającą się z kilku kajaków, jako pierwsza płynie najbardziej doświadczona osada. Jej zadaniem jest nadawanie odpowiedniego tempa, wybieranie optymalnej trasy i ostrzeganie o niebezpieczeństwach innych załóg. Kolejne kajaki płyną jeden za drugim w takich odległościach, które umożliwiają wykonywanie manewrów. Na końcu płynie tzw. czerwona latarnia, czyli osada zamykająca grupę.

Wsiadając i wysiadając z kajaka, w miejscach o odpowiedniej szerokości, należy go najpierw ustawić dziobem w górę rzeki. Uniknąć wywrotki, podczas wchodzenia i wychodzenia z kajaka, pomoże nam utrzymywanie jak najniżej środka ciężkości ciała. Oznacza to, że w kajaku nie wolno stać, bo wtedy najtrudniej utrzymać równowagę.

Ważne jest, aby w czasie płynięcia, ani w czasie wywrotki nie wypuszczać z rąk wiosła.

Musimy też pamiętać, że zgodnie z rozporządzeniem rady ministrów z dnia 6 maja 1997 r. w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne – jeśli w składzie załogi sprzętu pływającego są dzieci do lat 14, to powinna nimi kierować osoba dorosła.